غزل ۱۷۳ - هر کس که به دل حسرت پیکان تو دارد

هر کس که به دل حسرت پیکان تو دارد
آسایشی از جنبش مژگان تو دارد ۱

گل چاک زد از شوق گریبان صبوری
تا آگهی از چاک گریبان تو دارد ۲

هر غنچه که سر زد ز دم باد بهاری
مهری به لب از پستهٔ خندان تو دارد ۳

هر لاله نو رسته که بشکفت در این باغ
داغی به دل از عارض رخشان تو دارد ۴

جمعیت خاطر ندهد دست کسی را
کاشفتگی از زلف پریشان تو دارد ۵

هر لحظه محبت ز پی سیر خلایق
سودازده‌ای بر سر میدان تو دارد ۶

هر سو که نظر می‌کنی آن منظر زیبا
صاحب نظری واله و حیران تو دارد ۷

پیراهن من چاک شد از رشک مگر باز
شوریده‌سری دست به دامان تو دارد ۸

پیداست ز نالیدن دل سوز فروغی
کاین سوختگی را ز گلستان تو دارد ۹