این شعر عاشقانه و پراحساس، به زیباییهای معشوق و تأثیر عمیق او بر طبیعت و اطرافیان میپردازد. هر بیت نشاندهندهی عشق و شیفتگی شاعر به معشوق است و از عناصر طبیعت مانند گل، لاله، و باد بهاری برای توصیف این احساسات استفاده شده است.
محتوا شامل مضامین عاشقانه و احساسی عمیق است که درک آن ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده و زبان شاعرانه ممکن است برای سنین پایین جذاب یا قابل درک نباشد.
غزل ۱۷۳ - هر کس که به دل حسرت پیکان تو دارد
آسایشی از جنبش مژگان تو دارد ۱
گل چاک زد از شوق گریبان صبوری
تا آگهی از چاک گریبان تو دارد ۲
هر غنچه که سر زد ز دم باد بهاری
مهری به لب از پستهٔ خندان تو دارد ۳
هر لاله نو رسته که بشکفت در این باغ
داغی به دل از عارض رخشان تو دارد ۴
جمعیت خاطر ندهد دست کسی را
کاشفتگی از زلف پریشان تو دارد ۵
هر لحظه محبت ز پی سیر خلایق
سودازدهای بر سر میدان تو دارد ۶
هر سو که نظر میکنی آن منظر زیبا
صاحب نظری واله و حیران تو دارد ۷
پیراهن من چاک شد از رشک مگر باز
شوریدهسری دست به دامان تو دارد ۸
پیداست ز نالیدن دل سوز فروغی
کاین سوختگی را ز گلستان تو دارد ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.