این شعر عاشقانه و عرفانی از حافظ، به زیباییهای معشوق و تأثیر عمیق او بر دلها میپردازد. شاعر از سوزش عشق، جذبههای معشوق و افسون بینظیر او سخن میگوید. همچنین، به قدرت عشق در دگرگونی دلها و ویرانیهای ناشی از فراق اشاره میکند. در نهایت، شعر با اشاره به فیض الهی و برتری معشوق بر همه زیباییهای جهان پایان مییابد.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۱۷۲ - چراغی کاین همه پروانه دارد
یقین کز سوز ما پروا ندارد ۱
نه چشمش مردمان را سرخوشیهاست
خوشا دوری که این پیمانه دارد ۲
ز زنجیر سر زلفش توان یافت
که کاری با دل دیوانه دارد ۳
دل خلقی به خاک او گرفتار
چه خرمنها کز این یک دانه دارد ۴
هر آن دل کاشنای کوی او گشت
چه باک از شنعت بیگانه دارد ۵
جهانی سرخوش از افسانهٔ اوست
چه افسونی در این افسانه دارد ۶
غمش هر لحظه میکاود دلم را
مگر گنجی در این ویرانه دارد ۷
ز اعجاز دم عیسی عیان است
که این فیض از لب جانانه دارد ۸
فروغی فارغ است از ماه گردون
که ماهی امشب اندر خانه دارد ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.