این شعر عاشقانه و غزلگونه، بیانگر درد و رنج عشق ناکام و اشتیاق به معشوق است. شاعر از دلشکستگی، آرزوهای برآوردهنشده، و امید به توجه معشوق سخن میگوید. تصاویری مانند زلف معشوق، دلهای شکسته، و صحنههای عاشقانه بهکار رفتهاند.
این شعر دارای مضامین عمیق عاشقانه و احساسی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اصطلاحات و تشبیهات بهکار رفته ممکن است نیاز به درک ادبی بالاتری داشته باشند.
غزل ۱۵۸ - ای کاش پی قتل من آن سیم تن افتد
شاید که نگاهش گه کشتن به من افتد ۱
صد تیشه بباید زدنش بر دل هر سنگ
تا سایهٔ شیرین به سر کوه کن افتد ۲
واقف شود از حالت دلهای شکسته
هر دل که در آن جعد شکن بر شکن افتد ۳
خمیازه گشاید دهن زخم دلم باز
چون دیده بدان غمزهٔ ناوک فکن افتد ۴
ترسم که ز زندان سر زلف توام دل
آزاد نگردیده به چاه ذقن افتد ۵
جان دادم و بوسی ز دهان تو گرفتم
فریاد گر این قصه دهن بر دهن افتد ۶
کو بخت بلندی که بر زلف تو یک چند
من بر سر حرف آیم و غیر از سخن افتد ۷
برخیزد و جان در قدمت بازفشاند
گر چشم تو بر کشتهٔ خونینکفن افتاد ۸
صاحب نظری را که به چشم توفتد چشم
حاشا که به دنبال غزال ختن افتد ۹
بگذار که بیند قد و روی تو فروغی
تا از نظرش جلوهٔ سرو و سمن افتد ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.