غزل ۱۸۵ - نقدها را بود آیا که عیاری گیرند

نقدها را بود آیا که عیاری گیرند
تا همه صومعه داران پی کاری گیرند ۱

مصلحت دید من آن است که یاران همه کار
بگذارند و خم طره ی یاری گیرند ۲

خوش گرفتند حریفان سر زلف ساقی
گر فلکشان بگذارد که قراری گیرند ۳

قوت بازوی پرهیز به خوبان مفروش
که در این خیل حصاری به سواری گیرند ۴

یا رب این بچه ترکان چه دلیرند به خون
که به تیر مژه هر لحظه شکاری گیرند ۵

رقص بر شعر تر و ناله نی خوش باشد
خاصه رقصی که در آن دست نگاری گیرند ۶

حافظ ابنای زمان را غم مسکینان نیست
زین میان گر بتوان به که کناری گیرند ۷