غزل ۱۲۷ - سر بیمار گر آن چشم دل آزار نداشت

سر بیمار گر آن چشم دل آزار نداشت
بر سر هر گذری این همه بیمار نداشت ۱

نازم آن طره که با این همه بار دل خلق
سرگرانی ز گران باری این بار نداشت ۲

کارم از هیچ طرف تنگ نمی‌شد در عشق
اگر آن تنگ دهان با دل من کار نداشت ۳

بر کسی خواجه ما از سر رحمت نگذشت
که نشد بندهٔ او از دل و اقرار نداشت ۴

روز روشن کسی آن سنبل شب رنگ ندید
که پریشان دلش آهنگ شب تار نداشت ۵

طالب وصلی اگر با غم هجران خوش باش
گل نمی‌گشت عزیز این همه گر خار نداشت ۶

شاهدی کشت به یک جلوهٔ قامت ما را
که قیامت شد و از کار خود انکار نداشت ۷

همه گویند که از جان چه تمتع بردی
چه تمتع ز متاعی است که بازار نداشت ۸

نقد جان در عوض بوسه بتان نگرفتند
گوهری داشت فروغی که خریدار نداشت ۹