این شعر عاشقانه و عرفانی، احساسات عمیق شاعر را نسبت به معشوق بیان میکند. در آن از مفاهیمی مانند عشق، مستی، جنت، گناه و تقدیر سخن گفته شده است. شاعر از دیدن معشوق و وصال او به وجد آمده و حاضر است حتی اگر این عشق گناه باشد، به آن ادامه دهد. همچنین، از درد فراق و شورشی که در وجودش ایجاد شده، شکایت میکند.
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه، استفاده از استعارههای پیچیده و اشاره به مفاهیمی مانند گناه و مستی، درک این شعر نیاز به بلوغ فکری و تجربهی بیشتری دارد.
غزل ۷۶ - کف بر کف جانانه و لب بر لب جام است
در دور سپهر آن چه دلم خواست به کام است ۱
آنجا که بناگوش تو شامم همه صبح است
و آنجا که سر زلف تو صبحم همه شام است ۲
من سجده کنم بر تو اگر عین گناه است
من باده خورم با تو اگر ماه صیام است ۳
تو حور و چمن جنت و ساغر لب کوثر
تا شیخ نگوید که می ناب حرام است ۴
در دور سیه چشم تو مردم همه مستند
دوری به ازین چشمی اگر دیده کدام است ۵
افسوس که در خلوت خاصت نشسته
وز هر طرفی بر سر من شورش عام است ۶
سودای لبت سوخت دل خام طمع را
تا خلق نگویند که سودای تو خام است ۷
حسرت برم از مرغ اسیری که ز تقدیر
خال و خط مشکین تواش دانه و دام است ۸
جان بر لبم آمد پی نظاره فروغی
آن ماه اگر جلوه کند، کار تمام است ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.