غزل ۴۴ - آمد به جلوه شاهد بالا بلند ما

آمد به جلوه شاهد بالا بلند ما
آماده شد بلای دل دردمند ما ۱

ما مهر از آن پسر سر مویی نمی‌بریم
برند اگر به خنجر کین بندبند ما ۲

تا چشم خود به دورهٔ ساقی گشاده‌ایم
دور زمانه چشم ببست از گزند ما ۳

گفتم که نوش‌داروی عشاق خسته چیست
گفتا تبسمی ز لب نوش‌خند ما ۴

شیرین لبان به خون دل خود تپیده‌اند
در صیدگاه خسرو گل‌گون سمند ما ۵

تسبیح شیخ حلقهٔ زنار می‌شود
گر جلوه‌گر شود بت مشکین کمند ما ۶

یا رب مباد چشم بد آن چشم مست را
کز دست برد هوش دل هوشمند ما ۷

از چشم روزگار ستانیم داد خویش
گر دانه‌های خاک تو گردد سپند ما ۸

بگشا به خنده غنچه میگون خویش را
تا مدعی خموش نشیند ز پندما ۹

ما را پسند کرده فروغی ز بهر جود
تا شد پسند خاطر مشکل پسند ما ۱۰