این شعر عاشقانه و عرفانی از حافظ، بیانگر عشق و شیفتگی شاعر به معشوق و بیاعتنایی به عقل و دنیای مادی است. شاعر از عشق به عنوان تنها مذهب و راه نجات یاد میکند و از بخت بد و روزگار تاریک خود شکایت دارد. او به دنبال رسیدن به سعادت از طریق خدمت به معشوق است، اما احساس میکند که این راه دشوار و پر از موانع است.
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده، و اشاره به مفاهیمی مانند کفر و مذهب ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد.
غزل ۴۳ - تا به مستی نرسد بر لب ساقی لب ما
بر نیاید ز خرابات مغان مطلب ما ۱
عشق پیری است که ساغر زدهایم از کف او
عقل طفلی است که دانا شده در مکتب ما ۲
تو به از شرب دمادم نتوانیم نمود
که جز این شیوهٔ شیرین نبود مشرب ما ۳
ملتی نیست به جز کفر محبت ما را
هیچ کیشی نتوان جست به از مطلب ما ۴
یا رب ما اثری در تو ندارد ورنه
لرزه بر عرش فتاد از اثر یا رب ما ۵
کس مبادا به سیهروزی ما در ره عشق
که فلک تیره شد از تیرگی کوکب ما ۶
دی سحر داد به ما وعدهٔ دیدار ولی
ترسم از بخت سیه، روز نگردد شب ما ۷
تا نزد عشق به سر خط سعادت ما را
خدمت حضرت معشوق نشد منصب ما ۸
گر ره وادی مقصود فروغی این است
لنگ خواهد شدن اینجا قدم مرکب ما ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.