غزل ۱۵۷ - هر که را با خط سبزت سر سودا باشد

هر که را با خط سبزت سر سودا باشد
پای از این دایره بیرون ننهد تا باشد ۱

من چو از خاک لحد لاله صفت برخیزم
داغ سودای توام سر سویدا باشد ۲

تو خود ای گوهر یک دانه کجایی آخر
کز غمت دیده ی مردم همه دریا باشد ۳

از بن هر مژه‌ام آب روان است بیا
اگرت میل لب جوی و تماشا باشد ۴

چون گل و می دمی از پرده برون آی و درآ
که دگرباره ملاقات نه پیدا باشد ۵

ظل ممدود خم زلف توام بر سر باد
کاندر این سایه قرار دل شیدا باشد ۶

چشمت از ناز به حافظ نکند میل آری
سرگرانی صفت نرگس رعنا باشد ۷