خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر از ناقص بودن خود می‌گوید و بیان می‌کند که وجود ناقصش سودی ندارد. او امیدوار است که از عدم به وجودی برسد، زیرا از نفیِ نفی، اثبات به دست می‌آید.
مفاهیم فلسفی و عرفانی موجود در شعر نیاز به درک و تجربه‌ی بیشتری دارد که معمولاً در سنین بالاتر حاصل می‌شود.
رباعی ۴۰ - کاری ز وجود ناقصم نگشاید
کاری ز وجود ناقصم نگشاید
گویی که ثبوتم انتفا می‌زاید ۱
شاید ز عدم، من به وجودی برسم
زان رو که ز نفی نفی، اثبات آید ۲
گویی که ثبوتم انتفا می‌زاید ۱
شاید ز عدم، من به وجودی برسم
زان رو که ز نفی نفی، اثبات آید ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۳۹ - ای آنکه دلم غیر جفای تو ندید
گوهر بعدی:رباعی ۴۱ - آهنگ حجاز می‌نمودم من زار
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
