غزل ۱۳۳ - صوفی نهاد دام و سر حقه باز کرد

صوفی نهاد دام و سر حقه باز کرد
بنیاد مکر با فلک حقه باز کرد ۱

بازی چرخ بشکندش بیضه در کلاه
زیرا که عرض شعبده با اهل راز کرد ۲

ساقی بیا که شاهد رعنای صوفیان
دیگر به جلوه آمد و آغاز ناز کرد ۳

این مطرب از کجاست که ساز عراق ساخت
و آهنگ بازگشت به راه حجاز کرد ۴

ای دل بیا که ما به پناه خدا رویم
زآنچ آستین کوته و دست دراز کرد ۵

صنعت مکن که هر که محبت نه راست باخت
عشقش به روی دل در معنی فراز کرد ۶

فردا که پیشگاه حقیقت شود پدید
شرمنده ره روی که عمل بر مجاز کرد ۷

ای کبک خوش خرام کجا می‌روی بایست
غره مشو که گربه ی زاهد نماز کرد ۸

حافظ مکن ملامت رندان که در ازل
ما را خدا ز زهد ریا بی‌نیاز کرد ۹