غزل ۱۲۴ - آن که از سنبل او غالیه تابی دارد

آن که از سنبل او غالیه تابی دارد
باز با دلشدگان ناز و عتابی دارد ۱

از سر کشته خود می‌گذری همچون باد
چه توان کرد که عمر است و شتابی دارد ۲

ماه خورشید نمایش ز پس پرده زلف
آفتابیست که در پیش سحابی دارد ۳

چشم من کرد به هر گوشه روان سیل سرشک
تا سهی سرو تو را تازه‌تر آبی دارد ۴

غمزه شوخ تو خونم به خطا می‌ریزد
فرصتش باد که خوش فکر صوابی دارد ۵

آب حیوان اگر این است که دارد لب دوست
روشن است این که خضر بهره سرابی دارد ۶

چشم مخمور تو دارد ز دلم قصد جگر
ترک مست است مگر میل کبابی دارد ۷

جان بیمار مرا نیست ز تو روی سؤال
ای خوش آن خسته که از دوست جوابی دارد ۸

کی کند سوی دل خسته حافظ نظری
چشم مستش که به هر گوشه خرابی دارد ۹