غزل ۱۲۲ - هر آن که جانب اهل خدا نگه دارد

هر آن که جانب اهل خدا نگه دارد
خداش در همه حال از بلا نگه دارد ۱

حدیث دوست نگویم مگر به حضرت دوست
که آشنا سخن آشنا نگه دارد ۲

دلا معاش چنان کن که گر بلغزد پای
فرشته‌ات به دو دست دعا نگه دارد ۳

گرت هواست که معشوق نگسلد پیمان
نگاه دار سر رشته تا نگه دارد ۴

صبا بر آن سر زلف ار دل مرا بینی
ز روی لطف بگویش که جا نگه دارد ۵

چو گفتمش که دلم را نگاه دار چه گفت
ز دست بنده چه خیزد خدا نگه دارد ۶

سر و زر و دل و جانم فدای آن یاری
که حق صحبت مهر و وفا نگه دارد ۷

غبار راهگذارت کجاست تا حافظ
به یادگار نسیم صبا نگه دارد ۸