این متن شعری است که به زیباییهای عشق، سعادت، و دولت میپردازد. شاعر از عشق به عنوان حریمی بالاتر از عقل یاد میکند و از زیباییهای معشوق و قدرت عشق سخن میگوید. همچنین، به اهمیت قدرتمندی و توانایی در زندگی اشاره میکند و از مستمندان و دعای آنان یاد میکند. در نهایت، شاعر از عشق خود به معشوق و فروتنی در برابر او سخن میگوید.
این متن حاوی مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از زبان شعری و استعارههای پیچیده ممکن است برای سنین پایینتر دشوار باشد.
غزل ۱۲۱ - هر آن که خاطر مجموع و یار نازنین دارد
سَعادَت، همدم او گشت و دولت، همنشین دارد ۱
حَریمِ عشق را دَرْگَه، بسی بالاتر از عَقْل است
کسی آن آسْتان بوسد، که جان در آستین دارد ۲
دهانِ تَنْگِ شیرینش، مگر مُلْکِ سلیمان است
که نَقْشِ خاتَمِ لَعْلَش، جهان، زیرِ نگین دارد؟ ۳
لَبِ لَعْل و خَطِ مُشکین، چو آنش هست و اینش هست
بنازم دِلْبَرِ خود را، که حُسْنَش، آن و این دارد ۴
به خواری مَنْگَر ای مُنْعِم، ضَعیفان و نَحیفان را
که صَدْرِ مَجْلِسِ عِشْرَت، گدایِ رهنشین دارد ۵
چو بر رویِ زَمین باشی، توانایی، غَنیمت دان
که دوران، ناتوانیها، بسی زیرِ زَمین دارد ۶
بَلاگردانِ جان و تن، دعایِ مُسْتْمَنْدان است
که بیند خِیْر از آن خَرْمَن که نَنْگ از خوشهچین دارد؟ ۷
صَبا از عِشقِ من، رَمزی بگو با آن شَهِ خوبان
که صد جَمشید و کِیخُسرو، غُلامِ کمترین دارد ۸
وگر گوید نمیخواهم، چو «حافِظ»، عاشِقِ مُفْلِس
بگوییدش که سلطانی، گدایی همنشین دارد ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.