این شعر حافظ به سلامت و زیبایی فردی اشاره دارد که وجودش برای دیگران ارزشمند است. شاعر آرزو می‌کند که این فرد هرگز دچار بیماری یا آسیب نشود و زیبایی ظاهری و باطنی‌اش همواره محفوظ بماند. همچنین، شاعر از بدخواهان و بدبینان می‌خواهد که مجال طعنه و آزار به این فرد ندهند و آرزو می‌کند که هر کس به او بدی کند، خودش دچار آسیب شود. در پایان، شاعر توصیه می‌کند که برای شفا و آرامش، از اشعار خودش بهره ببرند.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و ادبی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک فارسی دارد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند طعنه‌زدن و بدخواهی ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد.
غزل ۱۰۶ - تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد
وجود نازکت آزرده ی گزند مباد ۱
سلامت همه آفاق در سلامت توست
به هیچ عارضه شخص تو دردمند مباد ۲
جمال صورت و معنی ز امن صحت توست
که ظاهرت دژم و باطنت نژند مباد ۳
در این چمن چو درآید خزان به یغمایی
رهش به سرو سهی قامت بلند مباد ۴
در آن بساط که حسن تو جلوه آغازد
مجال طعنه ی بدبین و بدپسند مباد ۵
هر آن که روی چو ماهت به چشم بد بیند
بر آتش تو به جز جان او سپند مباد ۶
شفا ز گفته ی شکرفشان حافظ جوی
که حاجتت به علاج گلاب و قند مباد ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
حافظ هم از پزشکان دوری میجسته و مردم را هم به این امر نصیحت نموده است