غزل ۵۸۵ - چنان مکن که مرا هم نفس به آه کنی

چنان مکن که مرا هم نفس به آه کنی
جهان بیک نفس از آه من سیاه کنی ۱

ز بزم میروی افتان و سر گران حالا
به راه تا سر دوش که تکیه‌گاه کنی ۲

به رخصت تو مفید نمی‌شود چشمت
که عالمی بستان و یک نگاه کنی ۳

نگاه دم به دمت بس خوش است و خوش‌تر از آن
عزیز کرده نگاهی که گاه‌گاه کنی ۴

شکسته طرف کله می‌رسی و می‌رسدت
که ناز بر همه خوبان کج کلاه کنی ۵

ملوک حسن سپاه تواند اما تو
نه آن شهی که تفاخر به این سپاه کنی ۶

چرا من این همه بر درگه تو داد کنم
اگر تو گوش به فریاد دادخواه کنی ۷

تو گرم ناشده برقی و برق خرمن سوز
شوی چو گرم چه با جان این گیاه کنی ۸

به پیش بخشش او محتشم چه بنماید
اگر تو تا دم صبح جزا گناه کنی ۹