غزل ۵۵۵ - مرا به دست غم خود گذاشتی رفتی

مرا به دست غم خود گذاشتی رفتی
غم جهان همه بر من گماشتی رفتی ۱

سواد خط مژه‌ام زان فراق نامه سترد
که در وداع بنامم گذاشتی رفتی ۲

دل از وفا به تو می‌داد دست عهد ابد
ازو تو عهد گسل واگذاشتی رفتی ۳

به غیر حسرت و مردن بری نداد آن تخم
که در زمین دل خسته کاشتی رفتی ۴

لوای هجر که یک چند بود افکنده
تو در شکست غمش برفراشتی رفتی ۵

مرا که ابرش ادبار بد به زین ماندم
تو زین بر ابلق اقبلال داشتی رفتی ۶

دگر به زیستن محتشم امید مدار
چنین که در تب مرگش گذاشتی رفتی ۷