این شعر عاشقانه و عرفانی از حافظ، عشق و شیفتگی به معشوق را توصیف میکند. شاعر از زیباییهای معشوق، مانند زلف سیاه و روی ماهگونهاش سخن میگوید و عشق را به عنوان نیرویی قدرتمند و نجاتبخش میستاید. همچنین، شاعر از ناتوانی خود در برابر جذبههای عشق و بیتوجهی به صلاح و تقوا سخن میگوید.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و مفاهیم پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربه دارد.
غزل ۹۸ - اگر به مذهب تو خون عاشق است مباح
صلاحِ ما همه آن است کآن تو راست صلاح ۱
سوادِ زلفِ سیاهِ تو جاعِلُ الظُّلُمات
بَیاضِ رویِ چو ماهِ تو، فالِقُ الأصباح ۲
ز چینِ زلفِ کمندت کسی نیافت خلاص
از آن کمانچهٔ ابرو و تیرِ چشم، نَجاح ۳
ز دیدهام شده یک چشمه در کنار روان
که آشنا نکند در میان آن، مَلّاح ۴
لبِ چو آبِ حیاتِ تو هست قُوَّتِ جان
وجودِ خاکیِ ما را از اوست ذکرِ رَواح ۵
بداد لعلِ لبت بوسهای به صد زاری
گرفت کام دلم زو به صد هزار اِلحاح ۶
دعای جانِ تو وردِ زبان مشتاقان
همیشه تا که بُوَد متّصل مَسا و صَباح ۷
صَلاح و توبه و تقوی ز ما مجو حافظ
ز رند و عاشق و مجنون کسی نیافت صلاح ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.