غزل ۹۷ - تویی که بر سر خوبان کشوری چون تاج

تویی که بر سرِ خوبانِ کشوری چون تاج
سِزَد اگر همهٔ دلبران دَهَندَت باج ۱

دو چشمِ شوخِ تو برهم زده خَطا و حَبَش
به چینِ زلفِ تو ماچین و هند داده خراج ۲

بیاضِ رویِ تو روشن چو عارِضِ رُخِ روز
سوادِ زلفِ سیاهِ تو هست ظلمت داج ۳

دهانِ شهدِ تو داده رواج آب خِضِر
لبِ چو قندِ تو بُرد از نباتِ مصر رواج ۴

از این مرض به حقیقت شفا نخواهم یافت
که از تو دردِ دل ای جان! نمی‌رسد به عِلاج ۵

چرا همی شکنی جانِ من ز سنگ‌دلی؟
دلِ ضعیف که باشد، به نازکی چو زُجاج ۶

لبِ تو خضر و دهانِ تو آبِ حیوان است
قدِ تو سرو و میان‌موی و بَر، به هیئت عاج ۷

فِتاد در دلِ حافظ هوایِ چون تو شَهی
کمینه ذرهٔ خاکِ درِ تو بودی کاج ۸