غزل ۵۲۰ - ای گردن بلند قدان در کمند تو

ای گردن بلند قدان در کمند تو
رعنائی آفریده قد بلند تو ۱

بر صرصری سوار وز دل می‌برد قرار
طرز گران خرامی رعنا سمند تو ۲

خوش نرخ خندهٔ تو به بازار آرزو
افکنده در مزاد لب نوشخند تو ۳

من چون کنم که طور بد ناپسند من
گردد پسند خاطر مشکل پسند تو ۴

چندم فتاده بینی و گوئی که کیست این
بیمار تو شکسته تو دردمند تو ۵

دردت مباد و باد بر آتش سپندوار
چشم حسود از پی دفع گزند تو ۶

قتلش رواست گر همه صید حرم بود
آن صید کاضطراب کند در کمند تو ۷

باید که به نواخت ز صید گریزپای
آن صید به که دست دهد خود به بند تو ۸

پای گریز محتشم از دور بسته است
عشق دراز سلسلهٔ صید پند تو ۹