غزل ۴۳۵ - زین گونه چو در مشق جنون حلقه چو نونم

زین گونه چو در مشق جنون حلقه چو نونم
فرداست که سر حلقه ارباب جنونم ۱

بار دلم از کوه فزونست عجب نیست
گر خم شود از بار چنین قد چو نونم ۲

تا بندهٔ مه خود شدم ایام
از قید دگر سیمبران کرد برونم ۳

چشمت به خدنگ مژه‌کار دل من ساخت
نگذاشت که تیغت شود آلوده به خونم ۴

صد شکر که چون لاله به داغ کهن دل
آراسته در عشق تو بیرون و درونم ۵

من محتشم شاعر و شیرین سخن اما
لال است زبانم که به چنگ تو زبونم ۶