غزل ۴۳۱ - به فنا بنده رهی می‌دانم

به فنا بنده رهی می‌دانم
ره به آرام‌گهی می‌دانم ۱

سیهم روی اگر جز رخ تو
آفتابی و مهی می‌دانم ۲

دارد آن بت مژه چندان که درو
هر نگه را گنهی می‌دانم ۳

نگهی کرد و به من فهمانید
که ازین به نگهی می‌دانم ۴

گر ره صومعه را گم کردم
به خرابات رهی می‌دانم ۵

داغهای دل خود را هر یک
سکه پادشهی می‌دانم ۶

محتشم سایهٔ آن یکه سوار
من فزون از سپهی می‌دانم ۷