غزل ۴۲۸ - رسید نغمه ای از باده‌نوشی تو به گوشم

رسید نغمه ای از باده‌نوشی تو به گوشم
که چون خم می و چو ننای نی به جوش و خروشم ۱

کجاست نرمی و کیفیتی و نشئه عشقی
که می‌نخورده از آنجا برون برند به دوشم ۲

ز خامکاری تدبیر خود فتاده به خنده
خرد چو دید که آورد آتش تو بجوشم ۳

قیاس حیرتم ای قبله مراد ازین کن
که با هزار زبان در مقابل تو خموشم ۴

قسم به نرگس مردم فریب عشوه فروشت
که آن چه از تو خریدم به عالمی نفروشم ۵

تو بدگمان به من و من برین که راز تو بدخو
بهر لباس که بتوانم به قدر وسع بکوشم ۶

رسیدصاف به درد و به جاست بانگ دهاده
به این گمان که درین بزم من هنوز بهوشم ۷

عجب که ساقی این بزم محتشم به در آرد
به باده تا به ابد ازخمار مستی دوشم ۸