غزل ۴۲۳ - من که از ادعیه خوانان دگر ممتازم

من که از ادعیه خوانان دگر ممتازم
از دعای تو به مدح تو نمی‌پردازم ۱

علم مدح تو بیضا علم افراختنی است
لیک من از عقبت ادعیه می‌افرازم ۲

روزگاریست که بر دیده و بختت به دعا
بسته‌ام خواب و به بیداری خود می‌نازم ۳

هست اقبال تو یاور که من ادعیه خوان
کار یک ساله به یک روزه دعا می‌سازم ۴

خورد و خوابی که درو نیست گزیر آن سان را
من به آن هم ز دعای تو نمی‌پردازم ۵

سرو را در جسدم تا رمقی هست ز جان
از برایت به فلک رخش دعا می‌تازم ۶

بر سر لوح ثنا طرح دعا خوش طرحیست
خاصه طرحی که من از بهر تو می‌اندازم ۷

محتشم تاب و توان باخته در دوستیت
من که بی‌تاب و توانم دل و جان می‌بازم ۸