غزل ۴۱۲ - با تو آن روز که شطرنج محبت چیدم

با تو آن روز که شطرنج محبت چیدم
ماتی خود ز تو در بازی اول دیدم ۱

هوسم رخ به رخ شاه خیال تو نشاند
آن قدر کز رخ شرم تو خجل گردیدم ۲

اسب جرات چو هوس تاخت به جولانگه عشق
من رخ از عرصهٔ راحت طلبی تابیدم ۳

استخوان‌بندی شطرنج جهان کی شده بود
صبح ابداع که من مهر تو می‌ورزیدم ۴

هجر چون اسب حریفان مسافر زین کرد
عرصه خالی شد از آشوب و من آرامیدم ۵

آن دلارام که منصوبه طرازی فن اوست
بیدقی راند که صد بازی از آن فهمیدم ۶

فکر خود کن تو هم ای دل که به تاراج بساط
شاه عشق آمد و من خانهٔ خود برچیدم ۷

محتشم از تو و از قدر تو افسوس که من
پشه و پیل درین عرصه برابر دیدم ۸