غزل ۴۰۰ - زخم نگهت نهفته خوردم

زخم نگهت نهفته خوردم
پنهان نگهی دگر که مردم ۱

شد عقل و زمان مستی آمد
خود را به تو این زمان سپردم ۲

تیر نگهم زدی چو پنهان
راهی به نوازش تو بردم ۳

می‌گشت لبم خضاب اگر دوش
دامن گه گریه می‌فشردم ۴

از زخم اجل کشنده‌تر بود
از دست تو ضربتی که خوردم ۵

دل بی‌تو شبی که داغ می‌سوخت
تا صبح ستاره می‌شمردم ۶

ای هم دم محتشم در این بزم
صاف از تو که من حریف دردم ۷