غزل ۳۹۹ - دی به دنبال یکی کبک خرام افتادم

دی به دنبال یکی کبک خرام افتادم
رفتم از شهر به صحرا و به دام افتادم ۱

مگر این باده همه داروی بیهوشی بود
که من لجه‌کش از یک دو سه جام افتادم ۲

آن چه قد بود و چه قامت که ز نظارهٔ آن
تا دم صبح قیامت ز قیام افتادم ۳

به اشارت مگر احوال بگویم که چه شد
که ز گویائی از آن طرز کلام افتادم ۴

هیچ زخمی نزد آن غمزه که کاری نفتاد
من افتاده چگویم ز کدام افتادم ۵

من که بودم ز مقیمان سر کوی حضور
از کجا آه به این طرفه مقام افتادم ۶

محتشم بوی جنونم همه کس فاش شنید
چون درین سلسله غالیهٔ فام افتادم ۷