غزل ۳۳۷ - هزارگونه متاع است ناز را به دکانش

هزارگونه متاع است ناز را به دکانش
نگاه گوشهٔ چشم از متاع‌های گرانش ۱

خطاب خود به من از اهل بزم خاسته پنهان
که نرگسش شده گویا و خامش است زبانش ۲

هزار نکته بیان می‌کند به جنبش ابرو
هزار نکته دیگر که مشکل است بیانش ۳

حواله دل محروم من نمی‌شود الا
به سهو تیر نگاهی که می‌جهد ز کمانش ۴

دلم که صبر و خرد برده‌اند بی‌خبر از وی
به آن دو نرگس فتان مگر که فتنه گمانش ۵

به من که ساده دلی کاملم ملاطفت وی
تغافلیست که خود نام کرده لطف نهانش ۶

کسی چه نام کند غبن این معامله کاورا
نگاه بر دگرانست و محتشم نگرانش ۷