غزل ۲۸۳ - زاهدان منع ز دیر و می نابم مکنید

زاهدان منع ز دیر و می نابم مکنید
کوثر و خلد من این است عذابم مکنید ۱

چشم افسونگرش از کشتن من کی گذرد
بر من افسانه مخوانید و بخوابم مکنید ۲

مدعی را اگر آواره نسازم ز درش
از سگان سر آن کوی حسابم مکنید ۳

من خود از بادهٔ دیدار خرابم امشب
می‌میارید و ازین بیش خرابم مکنید ۴

مدهید این همه ساغر بت سرمست مرا
من کبابم دگر از رشک کبابم مکنید ۵

حرف وصلی که محال است مگوئید به من
آب چون نیست طلبکار سرابم مکنید ۶

خواهم از گریه دهم خانه به سیلاب امشب
دوستان را خبر از چشم پرآبم مکنید ۷

چارهٔ بیخودی من به نصیحت نتوان
به خودم باز گذارید و عذابم مکنید ۸

توبه چون محتشم از می مدهیدم زینهار
قصد جان خاصه در ایام شرابم مکنید ۹