غزل ۲۳۲ - دل وجان و سرو تن گر به فدای تو شوند

دل وجان و سرو تن گر به فدای تو شوند
به که نابود به شمشیر جفای تو شوند ۱

همه جای تو چه رخسار تو واقع شده‌اند
سیر واقع ز تماشای کجای تو شوند ۲

خوش ادا میکنی ای شوخ اداهای مرا
خوش ادایان همه قربان ادای تو شوند ۳

هم بر آن ساده‌دلان خنده سزد هم گریه
که اسیر تو به امید وفای تو شوند ۴

داری آن حوصله کز جان روی گر به نیاز
پادشاهان جهان جمله گدای تو شوند ۵

دیده نمناک نگردانی اگر تشنه لبان
همه در دشت هوش کشته برای تو شوند ۶

محتشم وای بر آن قوم که بر بستر ناز
در دل شب هدف تیر دعای تو شوند ۷