خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر از حافظ، با استفاده از تصاویر گُل و باغ، به زیبایی‌های زودگذر زندگی و عشق اشاره می‌کند. شاعر هشدار می‌دهد که نااهلان می‌توانند زیبایی را نابود کنند و از هوشیاری در برابر فریب دنیا سخن می‌گوید. همچنین، او به وفاداری به یار و بیان احساسات خود تأکید دارد.
محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن به بلوغ فکری نیاز دارد. همچنین، برخی از اشارات عاشقانه و تمثیل‌های پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر نامفهوم باشد.
غزل ۲۱۲ - ای گل به کس این خوبی بسیار نمی‌ماند
ای گل به کس این خوبی بسیار نمی‌ماند
دایم گل رعنایی بر بار نمی‌ماند ۱
مگذار که نا اهلان چینند گل رویت
کز نار چو گل چینند جز خار نمی‌ماند ۲
می گرچه کمست امشب گر یار شود ساقی
از مجلسیان یک تن هوشیار نمی‌ماند ۳
که مه به تو می‌ماند خوئی که کنون داری
فرداست که در کویت دیار نمی‌ماند ۴
ای دم به دم از چشمت آثار ستم پیدا
تا می‌نگری از ما آثار نمی‌ماند ۵
بیمار تو را هر بار در تن نفسی می‌ماند
پاس نفسش میدار کاین یار نمی‌ماند ۶
چون محتشم از وصفت خاموش نمی‌مانم
تا تیغ زبان من از کار نمی‌ماند ۷
دایم گل رعنایی بر بار نمی‌ماند ۱
مگذار که نا اهلان چینند گل رویت
کز نار چو گل چینند جز خار نمی‌ماند ۲
می گرچه کمست امشب گر یار شود ساقی
از مجلسیان یک تن هوشیار نمی‌ماند ۳
که مه به تو می‌ماند خوئی که کنون داری
فرداست که در کویت دیار نمی‌ماند ۴
ای دم به دم از چشمت آثار ستم پیدا
تا می‌نگری از ما آثار نمی‌ماند ۵
بیمار تو را هر بار در تن نفسی می‌ماند
پاس نفسش میدار کاین یار نمی‌ماند ۶
چون محتشم از وصفت خاموش نمی‌مانم
تا تیغ زبان من از کار نمی‌ماند ۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۲۱۱ - یار بی‌دردی غیر و غم ما می‌داند
گوهر بعدی:غزل ۲۱۳ - بهترین طاقی که زیر طاق گردون بسته‌اند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
