غزل ۲۱۱ - یار بی‌دردی غیر و غم ما می‌داند

یار بی‌دردی غیر و غم ما می‌داند
می‌کند گرچه تغافل همه را می‌داند ۱

آفتابیست که دارد ز دل ذره خبر
پادشاهیست که احوال گدا می‌داند ۲

گر بسازم به جفا لیک چه سازم با این
که جفا می‌کند آن شوخ و وفا می‌داند ۳

ای طبیب ار تو دوایی نکنی درد مرا
آن که این درد به من داد دوا می‌داند ۴

همه شب دست در آغوش خیالت دارم
کوری آن که مرا از تو جدا می‌داند ۵

روز و شب مهر تو می‌ورزم و این راز نهان
کس ندانست به غیر از تو خدا می‌داند ۶

محتشم کز ملک و حور و پری مستغنی است
خویشتن را سگ آن حور لقا می‌داند ۷