خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر عاشقانه و پر از تصاویر شاعرانه، به زیبایی‌های معشوق و احساسات شاعر نسبت به او می‌پردازد. شاعر از زلف و عارض معشوق، بوی خوش او، و تأثیرات عشق بر خود سخن می‌گوید. همچنین، از تشبیهات زیبا مانند مقایسه موی معشوق با نافه آهو و اشاره به تلخی عشق استفاده کرده است.
محتوا شامل مضامین عاشقانه و تشبیهات شاعرانه است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند تلخی عشق و تشبیهات پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارند.
غزل ۱۸۷ - بهتر است از هرچه دهقان در چمن میپرورد
بهتر است از هرچه دهقان در چمن میپرورد
آن چه آن نازک بدن در پیرهن میپرورد ۱
زان دو زلف و عارضم پیوسته در حیرت کنون
بیضهٔ خورشید را زاغ و زغن میپرورد ۲
نافه دارد بوئی از زلفت که بهر احترام
ایزدش در ناف آهوی ختن میپرورد ۳
هست شیرین را درین خمخانه از حسرت دریغ
بادهٔ تلخی که بهر کوه کن میپرورد ۴
بهره‌ای از دامنم خار است از آن گل پیرهن
گرد خرمن بین که اندر گل سمن میپرورد ۵
می‌دهد از اشگ سرخم آب تیغ خویش را
تشنهٔ خون مرا از خون من میپرورد ۶
عشق در هر آب و گل حالی دگر دارد از آن
محتشم جان می‌گدازد غیر تن میپرورد ۷
آن چه آن نازک بدن در پیرهن میپرورد ۱
زان دو زلف و عارضم پیوسته در حیرت کنون
بیضهٔ خورشید را زاغ و زغن میپرورد ۲
نافه دارد بوئی از زلفت که بهر احترام
ایزدش در ناف آهوی ختن میپرورد ۳
هست شیرین را درین خمخانه از حسرت دریغ
بادهٔ تلخی که بهر کوه کن میپرورد ۴
بهره‌ای از دامنم خار است از آن گل پیرهن
گرد خرمن بین که اندر گل سمن میپرورد ۵
می‌دهد از اشگ سرخم آب تیغ خویش را
تشنهٔ خون مرا از خون من میپرورد ۶
عشق در هر آب و گل حالی دگر دارد از آن
محتشم جان می‌گدازد غیر تن میپرورد ۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۸۶ - دی باد چو بوی تو ز بزم دگر آورد
گوهر بعدی:غزل ۱۸۸ - اگر لطفت ز پای اشک و آهم شعله برگیرد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
