غزل ۱۸۶ - دی باد چو بوی تو ز بزم دگر آورد

دی باد چو بوی تو ز بزم دگر آورد
چون مجمرم از کاسهٔ سر دود برآورد ۱

از داغ جنون من مجنون خبری داشت
هر لاله که سر از سرخاکم به درآورد ۲

شیرین قدری رخش وفا راند که فرهاد
با کوه غمش دست به جان در کمر آورد ۳

در بادیه سیل مژه‌ام خار دمایند
تا ناقهٔ او بر من مسکین گذر آورد ۴

هرچند فلک طرح جفا بیشتر انداخت
در وادی عشق تو مرا بیشتر آورد ۵

امید که از شاخ وصالت نخورد بر
ای نخل مراد آن که مرا از تو برآورد ۶

بر محتشم از چشم خوشت چون نظر افتاد
خوش حوصله‌ای داشت که تاب نظر آورد ۷