غزل ۱۷۸ - شبی که بر دلم آن ماه پاره می‌گذرد

شبی که بر دلم آن ماه پاره می‌گذرد
مرا شرارهٔ آه از ستاره می‌گذرد ۱

خراش دل ز سبک دستی کرشمهٔ او
به نیم چشم زدن از شماره می‌گذرد ۲

دلم بر آتش غیرت کباب می‌گردد
چو تیرش از جگرپاره پاره می‌گذرد ۳

ز رخش صبر و شکیبائی آن گزیده سوار
پیاده می‌کندم چون سواره می‌گذرد ۴

مشو به سنگدلیهای خویشتن مغرور
که تیر آه من از سنگ خاره می‌گذرد ۵

تو ای طبیب ازین گرمتر گذر قدری
بر آن مریض که کارش ز چاره می‌گذرد ۶

به صد فسون بتان محتشم ز دین نگذشت
ولی اگر تو کنی یک اشاره می‌گذرد ۷