غزل ۱۷۷ - بس که روز و شبم از دل سپه غم گذرد

بس که روز و شبم از دل سپه غم گذرد
کاروان طرب و شادی از آن کم گذرد ۱

لرزه‌ام بر رگ جان افتد و افتم درپات
باد اگر از سر آن طره پرخم گذرد ۲

از خیالش خجلم بس که شب و روز مرا
در دل پر شرر و دیدهٔ پر نم گذرد ۳

چون غجک دم به دم آید ز دلم نالهٔ زار
تیر عشق از رگ جان بس که دمادم گذرد ۴

ملکی ماه زمین گشته که از پرتو او
هر شب از غرفهٔ مه نعرهٔ آدم گذرد ۵

اگر از سوختن داغ کشد دست اولی است
هر که در خاطرش اندیشه مرهم گذرد ۶

محتشم را دم آخر چو رسیدی بر سر
آن قدر بر سر اوباش که از هم گذرد ۷