شاعر در این متن عشق و اشتیاق خود را به دوستش بیان میکند و آرزو میکند که حتی اگر به طور مستقیم با او ارتباط نداشته باشد، نشانهای از او دریافت کند. او از حسرت دوری از دوستش میگوید و تأکید میکند که هیچ چیز را به اندازهی دوستش ارزشمند نمیداند. شاعر حتی حاضر است برای آزادی دل دوستش از غم، خود را فدا کند.
این متن حاوی مفاهیم عمیق عاطفی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و مفاهیم پیچیدهی ادبی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد.
غزل ۶۱ - صبا اگر گذری افتدت به کشور دوست
بیار نَفحِهای از گیسوی مُعَنبَر دوست ۱
به جانِ او که به شکرانه جان برافشانم
اگر به سویِ من آری پیامی از برِ دوست ۲
و گر چنان که در آن حضرتت نباشد بار
برایِ دیده بیاور غباری از درِ دوست ۳
منِ گدا و تمنایِ وصلِ او هیهات
مگر به خواب ببینم خیالِ منظرِ دوست ۴
دل صِنوبَریام همچو بید لرزان است
ز حسرتِ قد و بالای چون صنوبرِ دوست ۵
اگر چه دوست به چیزی نمیخرد ما را
به عالمی نفروشیم مویی از سرِ دوست ۶
چه باشد ار شود از بندِ غم دلش آزاد
چو هست حافظِ مسکین غلام و چاکر دوست ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.