غزل ۱۵۲ - دوش گفتند سخنها ز زبان تو صریح

دوش گفتند سخنها ز زبان تو صریح
لله‌الحمد که شد کین نهان تو صریح ۱

بود عاشق کشی اندر همه عهدی پنهان
آخر این رسم نهان شد به زمان تو صریح ۲

خوش برانداخته‌ای پرده که در خواهش می
هست در گوش من امشب سخنان تو صریح ۳

دوش در مستی از آن رقعه‌نویسی هر حرف
که دلت داشت نهان کرد بیان تو صریح ۴

آن که می‌داشت عبور تو به مسجد پنهان
دوش می‌داد به میخانه نشان تو صریح ۵

با تو هم دشمنی غیر عیان شد امروز
بس که سوگند غلط خورد به جان تو صریح ۶

به کنایت سخن از جرم کسی گفتی و گشت
کینهٔ محتشم از حسن بیان تو صریح ۷