غزل ۱۴۳ - سالها از پی وصل تو دویدم به عبث

سالها از پی وصل تو دویدم به عبث
بارها در ره هجر تو کشیدم به عبث ۱

بس سخنها که به روی تو نگفتم ز حجاب
بس سخنها که برای تو شیندم به عبث ۲

تا دهی جام حیاتی من نادان صدبار
شربت مرگ ز دست تو چشیدم به عبث ۳

تو به دست دگران دامن خود دادی و من
دامن از جمله بتان بهر تو چیدم به عبث ۴

من که آهن به یک افسانه همی‌کردم موم
صدفسون بر دل سخت تو دمیدم به عبث ۵

گرد صدخانه به بوی تو دویدم ز جنون
جیب صد جامه ز دست تو دریدم به عبث ۶

محتشم بادهٔ محنت ز کف ساقی عشق
تو چشیدی به غلط بنده کشیدم به عبث ۷