غزل ۱۰۵ - گر بدانی که گرفتار کمندت دل کیست

گر بدانی که گرفتار کمندت دل کیست
ور کنی جزم که مهر تو در آب و گل کیست ۱

داد عصمت دهی از بهر رضای دل او
تا هوس پیشه بداند که دلت مایل کیست ۲

سگت آهسته نهد پا به زمین از غیرت
تا بداند که سر کوی تو سر منزل کیست ۳

بعد از آن هم که کنی به سملم از تاب حسد
ترسم از رشک بگویند که این به سمل کیست ۴

برده این قافله از قافله مشگ سبق
یارب این عطرفشانی عمل محمل کیست ۵

گرچه آواز وی از محفل او می‌شنوم
دلم از دغدغه خونست که در محفل کیست ۶

محتشم زد چو گدایان در دریوزه عام
تا به این پی نتوان برد که او سائل کیست ۷