غزل ۹۴ - حسن که تابان ز سراپای توست

حسن که تابان ز سراپای توست
جوهرش از گوهر یکتای توست ۱

ناز که غارتگر ملک دل است
مملکت آشوب ز بالای توست ۲

غمزه که غارتگر ملک دل است
مملکت آشوب ز بالای توست ۳

غمزه که جادوگر مردم رباست
سرمه کش نرگس شهلای توست ۴

جلوه که نخلی است ز بستان حسن
دست نشان قد رعنای توست ۵

عشوه که موجی ز محیط صفاست
غرق فنون از حرکتهای توست ۶

فتنه که او سلسله بند بلاست
بندی گیسوی سمن سای توست ۷

سحر کزو پنجه دستان قویست
شانه کش زلف چلیپای توست ۸

نطق که شمع لگن زندگی است
زنده به لعل سخن آرای توست ۹

محتشم خسته که مشت خس است
موج خور بحر تمنای توست ۱۰