غزل ۷۷ - بر درت کانجا سیاست مانع از داد من است

بر درت کانجا سیاست مانع از داد من است
آن که بی‌زنجیر در بند است فریاد من است ۱

آن که می‌گردد مدام از دور باش خشم و کین
دور دور از بارگاه خاطرت یاد من است ۲

ای خوش آن مشکل که چون خسرو نداند حل آن
طبع شیرین بشکفد کاین کار فرهاد من است ۳

دادن از روی زمین خاک بنی‌آدم به باد
کمترین بازیچهٔ طفل پریزاد من است ۴

در جهان خاکی که هرگز ترنگردد جز با اشک
گر نشان جویند ازان خاک غم آباد من است ۵

آن که پای مرغ دل می‌بندد از روی هوا
طبع سحرانگیز وحشی بند صیاد من است ۶

انس آن بد الفت پیمان گسل با محتشم
همچو پیوند طرب با جان ناشاد من است ۷