غزل ۵۹ - دوستم با تو به حدی که ز حد بیرونست

دوستم با تو به حدی که ز حد بیرونست
دشمنم نیز به نوعی که ز شرح افزون است ۱

معنی دوستی از گفت و شنو مستغنی است
صورت دشمنی آن به که نگویم چونست ۲

دامن عصمت گل چون دردا ز صحبت خار
اشک بلبل نتوان گفت چرا گلگونست ۳

پای خسرو اگر از دست طمع در گل نیست
کوه کن تا کمر از گریه چرا در خونست ۴

وادی رشک مقامیست که از بوالعجبی
لیلی آنجا به صد آشفتگی مجنون است ۵

دارد از دست رقیبان دلی از بیم دو نیم
سگ لیلی که ز حی پیک ره هامون است ۶

بوالهوس راست ز خوبان طمع بوس و کنار
ورنه عاشق به همین گفت و شنو ممنون است ۷

ترسم آخر کندت عاشق و مفتون رقیب
فلک این نوع که بر رغم من محزون است ۸

محتشم بشنو و در عذر جفاها مشنو
سخن او که یک افسانه و صد افسونست ۹