غزل ۵۸ - این چه چوگان سر زلف و چه گوی ذقن است

این چه چوگان سر زلف و چه گوی ذقن است
این چه ترکانه قباپوشی و لطف بدن است ۱

این چه ابروست که پیوسته اشارت فرماست
وین چه چشمست که با اهل نظر در سخنست ۲

این چه خالست که قیمت شکن مشک ختاست
وین چه جعد است که صد تعبیه‌اش در شکنست ۳

این چه رخشنده عذار است که از پرتو آن
آه انجم شررم شمع هزار انجمن است ۴

این چه غمزه است که چشم تو ز بی‌باکی او
مست و خنجر کش و عاشق کش مردم فکنست ۵

وای برجان اسیران تو گر دریابند
از نگه کردنت آن شیوه که مخصوص منست ۶

محتشم تا بودت جان مشو از دوست جدا
کاین جدائی سبب تفرقهٔ جان و تن است ۷