شاعر از روزهای پر از فغان، بیقراری، بیداری و زاری خود میگوید و بیان میکند که دیگران به رغم آگاهی از درد او، به دلیل سنگدلی، توجهی به او ندارند.
متن حاوی مضامین عمیق عاطفی و اجتماعی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربهی کافی از زندگی دارد. همچنین ممکن است برای خوانندگان جوانتر سنگین و نامفهوم باشد.
دوبیتی ۳۲۹ - همه روزم فغان و بیقراری
شوان بیداری و فریاد و زاری ۱
به مو سوجه دل هر دور و نزدیک
ته از سنگین دلی پروا نداری ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.