شاعر از بیقراری و بیاختیاری خود در برابر عشق سخن میگوید و خود را مانند گلی میداند که باد بهاری آن را پرورده و به کوه و دشت و صحرا میکشاند.
متن دارای مفاهیم عاشقانه و استعاری است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسبتر است.
دوبیتی ۳۲۸ - به مو واجی چرا ته بیقراری
چو گل پروردهٔ باد بهاری ۱
چرا گردی به کوه و دشت و صحرا
به جان او ندارم اختیاری ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.