خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
در این شعر، حافظ از دیدار یار خود در دیر مغان و حالات عاشقانه‌اش سخن می‌گوید. او از مستی یار و زیبایی‌هایش مانند نرگس‌های مست، شکل ماه نو در نعل اسبش، و قد بلندش که صنوبر را پست می‌کند، یاد می‌کند. شاعر از حالات روحی خود و جدایی از یارش می‌گوید و آرزو می‌کند که یارش بازگردد.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و نمادهای پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربه برای درک کامل دارد.
غزل ۲۷ - در دیر مغان آمد یارم قدحی در دست
در دیرِ مغان آمد، یارم قدحی در دست
مست از می و میخواران از نرگسِ مستش مست ۱
در نعلِ سمندِ او شکلِ مهِ نو پیدا
وز قدِ بلندِ او بالایِ صنوبر، پست ۲
آخر به چه گویم هست از خود خبرم، چون نیست
وز بَهرِ چه گویم نیست با وی نظرم، چون هست ۳
شمعِ دلِ دمسازم، بنشست چو او برخاست
و افغان ز نظربازان، برخاست چو او بنشست ۴
گر غالیه خوش بو شد، در گیسویِ او پیچید
ور وَسمه کمانکَش گشت، در ابروی او پیوست ۵
بازآی که بازآید عمرِ شدهٔ حافظ
هرچند که ناید باز، تیری که بِشُد از شست ۶
مست از می و میخواران از نرگسِ مستش مست ۱
در نعلِ سمندِ او شکلِ مهِ نو پیدا
وز قدِ بلندِ او بالایِ صنوبر، پست ۲
آخر به چه گویم هست از خود خبرم، چون نیست
وز بَهرِ چه گویم نیست با وی نظرم، چون هست ۳
شمعِ دلِ دمسازم، بنشست چو او برخاست
و افغان ز نظربازان، برخاست چو او بنشست ۴
گر غالیه خوش بو شد، در گیسویِ او پیچید
ور وَسمه کمانکَش گشت، در ابروی او پیوست ۵
بازآی که بازآید عمرِ شدهٔ حافظ
هرچند که ناید باز، تیری که بِشُد از شست ۶
این گوهر را بشنوید
خوانش
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۲۶ - زلف آشفته و خوی کرده و خندان لب و مست
گوهر بعدی:غزل ۲۸ - به جان خواجه و حق قدیم و عهد درست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
