خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
شاعر از سرگردانی و درد بی‌درمان خود می‌گوید و تعجب می‌کند که چرا با وجود درمان‌پذیر بودن درد دیگران، درد او درمانی ندارد.
متن حاوی مفاهیم عمیق عاطفی و فلسفی است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، موضوعات غم و اندوه و درماندگی نیاز به سطحی از بلوغ ذهنی برای درک و پردازش دارند.
دوبیتی ۱۶۷ - نمیدانم که سرگردان چرایم
نمیدانم که سرگردان چرایم
گهی نالان گهی گریان چرایم ۱
همه دردی به دوران یافت درمان
ندانم مو که بی درمان چرایم ۲
گهی نالان گهی گریان چرایم ۱
همه دردی به دوران یافت درمان
ندانم مو که بی درمان چرایم ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:دوبیتی ۱۶۶ - بیا سوته دلان گردهم آئیم
گوهر بعدی:دوبیتی ۱۶۸ - ز حال خویشتن مو بیخبر بیم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
