خلاصه و رده‌بندی سنی
18+
این متن شعری است که به توصیف طبیعت و زیبایی‌های آن در صبحگاه می‌پردازد. شاعر از عناصری مانند صبح، سحاب، ژاله، لاله، نسیم بهشت و گل‌های چمن استفاده کرده است. همچنین، به نوشیدن شراب و لذت‌های زندگی اشاره می‌کند و از بسته شدن میخانه و پایان این لذت‌ها ابراز تاسف می‌کند. در پایان، شاعر به خواننده توصیه می‌کند که همچون حافظ، از زندگی و لذت‌های آن بهره ببرد.
این متن شامل مفاهیمی مانند شراب و میگساری است که ممکن است برای مخاطبان زیر 18 سال مناسب نباشد. همچنین، برخی از مفاهیم فلسفی و پندهای موجود در متن ممکن است برای سنین پایین‌تر قابل درک نباشد.
غزل ۱۳ - می‌دمد صبح و کله بست سحاب
می‌دمد صبح و کِلِّه بست سحاب
الصَبوح الصَبوح یا اصحاب ۱
می‌چکد ژاله بر رخِ لاله
المُدام المُدام یا احباب ۲
می‌وزد از چمن نسیمِ بهشت
هان، بنوشید دَم به دَم مِیِ ناب ۳
تخت زُمْرُد زده است گل به چمن
راحِ چون لعلِ آتشین دریاب ۴
درِ میخانه بسته‌اند دگر
اِفتَتِح یا مُفَتِّح الاَبواب ۵
لب و دَندانْت را حقوق نمک
هست بر جان و سینه‌هایِ کباب ۶
این چنین موسِمی عجب باشد
که ببندند میکده به شتاب ۷
بر رخِ ساقیِ پری پیکر
همچو حافظ بنوش بادهٔ ناب ۸
الصَبوح الصَبوح یا اصحاب ۱
می‌چکد ژاله بر رخِ لاله
المُدام المُدام یا احباب ۲
می‌وزد از چمن نسیمِ بهشت
هان، بنوشید دَم به دَم مِیِ ناب ۳
تخت زُمْرُد زده است گل به چمن
راحِ چون لعلِ آتشین دریاب ۴
درِ میخانه بسته‌اند دگر
اِفتَتِح یا مُفَتِّح الاَبواب ۵
لب و دَندانْت را حقوق نمک
هست بر جان و سینه‌هایِ کباب ۶
این چنین موسِمی عجب باشد
که ببندند میکده به شتاب ۷
بر رخِ ساقیِ پری پیکر
همچو حافظ بنوش بادهٔ ناب ۸
این گوهر را بشنوید
خوانش
خوانش
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۲ - ای فروغ ماه حسن از روی رخشان شما
گوهر بعدی:غزل ۱۴ - گفتم ای سلطان خوبان رحم کن بر این غریب
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
