خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
شخصی در خانه نشسته و از گناهان خود پشیمان است. ناگهان صدایی به او می‌گوید که غمگین نباشد، زیرا هرکس به اندازه شایستگی‌اش پاداش یا جزا می‌گیرد.
متن دارای مفاهیم عرفانی و اخلاقی است که درک آن‌ها به بلوغ فکری و تجربه زندگی نیاز دارد. نوجوانان و بزرگسالان بهتر می‌توانند با این مفاهیم ارتباط برقرار کنند.
رباعی ۳۷۶ - در خانه ی خود نشسته بودم دل ریش
در خانه ی خود نشسته بودم دل ریش
وز بار گنه فگنده بودم سر پیش ۱
بانگی آمد که غم مخور ای درویش
تو درخور خود کنی و ما درخور خویش ۲
وز بار گنه فگنده بودم سر پیش ۱
بانگی آمد که غم مخور ای درویش
تو درخور خود کنی و ما درخور خویش ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۳۷۵ - دارم گنهان ز قطره‌ی باران بیش
گوهر بعدی:رباعی ۳۷۷ - شوخی که به دیده بود دایم جایش
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
